Bieb

De titel is een oneerbiedige verwijzing naar de plek waar ik deze blog schrijf. Qua schrijfplek wordt het namelijk niet veel beter dan dit. Stel je voor: een ruimte waar drie van de vier wanden door boekenkasten bedekt zijn, een geornamenteerd plafond met veertien kroonluchters, boogvormige ramen waardoor een klein stukje van de hoogbouw van Manhattan te zien is, twintig grote eikenhouten tafels met koperen leeslampen die in rechte rijen opgesteld staan en last but not least de rust van een heleboel mensen in een ruimte die niet spreken maar lezen, studeren of werken op hun meegebrachte MacBook. I love it.

In de boekenkasten in deze ruimte staan overwegend naslagwerken. Als je een ander boek nodig hebt, loop je naar de balie en binnen tien minuten, zo heb ik me laten vertellen, is het boek ergens in het gebouw opgeduikeld en heb je het in handen. Dat schijnt iets met een computergestuurde lift te maken hebben. Je hebt voor deze service wel een bibliotheekkaart nodig. Maar deze is aan te vragen, ook als je from out of town bent. 

Mocht je het nog niet geraden hebben, ik bevind me in de New York Public Library aan Fifth Avenue en wel in de Rose Main Reading Room. Volgens sommigen de mooiste leeszaal ter wereld. Ik geloof het gelijk. Het gebouw mag er ook wezen. Beaux-Arts stijl, hoge plafonds, dito trappen, marmeren façade. Het is bijna niet te geloven dat dit een gebouw is waar een bibliotheek in huist en niet een museum of iets dergelijks. 

Inmiddels is het 17.45 uur en de koperen leeslampen gaan uit. Ik schrijf snel de laatste zinnen want om me heen wordt er met stoelen geschoven, spullen verdwijnen terug in tassen en mensen haasten zich naar de uitgang. Bij de uitgang wordt je geacht je tas te openen zodat er gecontroleerd kan worden of je geen eigendommen van de bibliotheek mee naar huis neemt. Niets geen high tech beveiligingssysteem in de op een na grootste bibliotheek van de Verenigde Staten (de bieb in Washington is groter) en de op twee na grootste ter wereld.