Weer thuis

Zoals ik hier al schreef, was het in Thailand dat ik m'n ticket naar huis al kocht. Zo kon ik bij aankomst in de Verenigde Staten aantonen dat ik binnen de toegestane negentig dagen het land ook weer zou verlaten. Een absolute must las ik destijds op het wereldwijde web, een zeer betrouwbare bron zoals je weet, aangezien ik met een enkeltje het land in kwam. Dat de soep niet zo heet gegeten werd, bleek toen ik op de luchthaven van San Francisco allervriendelijkst welkom geheten werd en er niet getaald werd naar een bewijs van vertrek. Nu was het ticket New York - Amsterdam een alleraardigste aanbieding, dus ik heb lange tijd gedacht het ticket niet te gebruiken en op een later tijdstip een nieuwe te kopen. Toen ik net in de Verenigde Staten was, kon ik me niet voorstellen dat ik eind februari terug naar huis zou gaan, zo'n indruk maakte het land op me. Toch kreeg ik steeds meer te maken met reismoeheid. Niet shocking en niet altijd alomtegenwoordig, maar het was onmiskenbaar daar. Het uitte zich in de toenemende weerzin ten opzichte van hotels waardoor ik elke ochtend 'gedwongen' werd de deur uit te gaan, wat me een enigszins opgejaagd gevoel begon te geven. Ik merkte het aan mijn tijd in New York, de stad waar ik al zolang naar toe wilde maar waar de verwondering wat uitbleef. En ik voelde het aan m'n toenemende behoefte aan contacten met mensen die ik niet eerst hoef te vertellen hoe ik heet, waar ik vandaan kom en wat voor werk ik doe (of deed), gewoon omdat ze dat allang weten.

Dus het voelde goed om afgelopen maandagavond in het paarse toestel van WOW-air te stappen en me in zes uur en vijftien minuten naar Reykjavik te laten brengen. Daar kon ik direct aansluiten in de rij die klaarstond om in het vliegtuig naar Amsterdam te stappen. Dinsdagochtend om 10.20 uur raakten de wielen van dit toestel Nederlandse bodem. Een bijzonder moment. Vervolgens duurde het een eeuwigheid voordat mijn medepassagiers en ik het toestel konden verlaten. Iets met een KLM-storing. En ook het wachten op mijn bagage nam behoorlijk wat tijd in beslag. Maar tegen twaalven kon ik dan eindelijk m'n inmiddels een ons wegende ouders in de armen sluiten. Thuis trof ik veel gezelligheid in de vorm van dierbaren, bloemen, ballonnen en lekkernijen.

Inmiddels is het zondag. De afgelopen dagen stonden in het teken van m'n battle met het fenomeen jetlag, een die ik langzaam maar zeker aan het winnen ben, en het aanhalen van de banden met hen die ik vijf maanden niet gezien heb. M'n gevoelens zijn voornamelijk positief. Er is dankbaarheid voor het feit dat mijn reis zo voorspoedig voorlopen is en dat ik mijn dierbaren overwegend in goede gezondheid aantref. Maar het is ook jammer dat het avontuur voorbij is en dat het gevoel van ultieme vrijheid naar de achtergrond aan het verdwijnen is. Voor me ligt de vraag: hoe verder? Ook de mensen om me heen stellen deze vraag. Begrijpelijk. De eerste dagen thuis kreeg ik het er een tikje benauwd van. Langzaam maar zeker begin ik echter ook figuurlijk te landen en zal ik steeds meer zicht op het antwoord krijgen. Daarvan ben ik overtuigd. De afgelopen maanden hebben me daarbij geholpen.