Banlieue

Waar denk je aan bij deze titel? Is het positief of negatief? Voor mij geldt, eerlijk gezegd, het laatste. De negatieve indruk is waarschijnlijk ontstaan door de verslaglegging van de rellen van 2005 waarbij jongeren in Clichy-sous-Bois, een banlieue van Parijs, slaags raakten met de politie vanwege de dood van twee jongens terwijl ze op de vlucht waren voor de politie. De onrust sloeg vervolgens over naar andere banlieues en de rest van Frankrijk. Herinner je het je nog? Het duurde drie weken en de noodtoestand werd afgekondigd. In de media zijn de banlieues van Parijs met de problemen die zich er voordoen, regelmatig het onderwerp van reportages. Hierbij valt op dat jongeren van Noord-Afrikaanse afkomst vaak jeunes de banlieue (banlieue-jongeren) worden genoemd, terwijl er rondom Parijs ook genoeg buitenwijken met voornamelijk blanke bewoners zijn.

Een buitenwijk of een voorstad wordt in Frankrijk dus een banlieue genoemd. Ze maken maken vaak deel uit van de stad. Sinds afgelopen maandag kan ik zeggen dat ik in een banlieue van Parijs ‘woon’. In Clichy welteverstaan. Of Clichy-la-Garenne om precies te zijn. Clichy ligt zo’n 6 kilometer van het centrum van Parijs. Door de goede metroverbinding ben ik daar zo. Ken je Clichy? Het hoofdkantoor van L’Oreal is hier te vinden. En BIC (van die pennen met blauwe dop). En Sony-Frankrijk. En verder is het niet zo’n heel bijzondere plaats. Er zijn een miljoen supermarkten en in ieder geval één hele goede boulangerie. Het valt op dat de prijzen een stuk lager liggen dan in Parijs wat niet heel vervelend is. En nee, het is er niet gevaarlijk. Ik ga hier gerust ’s avonds laat over straat en dat haal ik me in sommige wijken in Parijs echt niet in mijn hoofd.

Het appartement van Anna en Lucielle ligt in een straat in het centrum van Clichy (foto). Het heeft een salon, twee slaapkamers, een keuken en een badkamer. De keuken en badkamer zijn gedeeld. In het appartement ligt een mooie houten vloer die flink kraakt als je eroverheen loopt. Het heeft wel wat. Mijn slaapkamer is erg ruim. Het heeft een bed, een kast en een bureau/tafel met stoel. Het grote raam kijkt uit over de achterkant van het appartementsgebouw, lees: het naastgelegen flatgebouw. Het gordijn stelt niet zoveel voor dus ik hoop maar dat de bewoners niet te veel tijd on their hands hebben.

Uiteraard ben ik afgelopen week ook weer naar school geweest. Eerder mopperde ik op de metro in Parijs, zie ‘Van A naar B’, inmiddels weet ik dat het nog erger kan. Ga maar eens om acht uur ’s ochtends met de metro van Mairie de Clichy naar het centrum van Parijs. Een voordeel: de angst om te vallen is er niet meer want er is werkelijk geen ruimte om naartoe te vallen. Omdat het dinsdagochtend regende en er geen paraplu meer in mijn koffer paste, kun je je vast voorstellen dat mijn eerste ochtendrit op deze metrolijn één groot feest was. Inclusief te laat komen omdat ik een voller-dan-volle metro voorbij liet gaan en een lachende portier van Alliance Française die het niet kon laten me te adviseren de volgende keer een paraplu mee te nemen.

Anna en Lucielle gaan hun eigen gang in het appartement. Ze zijn heel relaxed in het delen van hun leefruimte. We spreken elkaar ’s ochtends in het voorbijgaan of aan het einde van de dag bij het thuiskomen. Anna is altijd benieuwd hoe m’n dag geweest is. Ze heeft geregeld goede tips met betrekking tot sightseeing. Zo is er tot januari 2018 een Dior-tentoonstelling in het Musée des Arts Décoratifs, ter gelegenheid van de zevenstigste verjaardag van het modehuis. Onder meer de opstelling van meer dan 300 haute couture jurken moet erg indrukwekkend zijn. Gisteren zag ik een lange rij voor het museum en online bleek de eerste mogelijkheid om de tentoonstelling te bezoeken aankomende zondag om 19.00 uur te zijn. In plaats daarvan heb ik geshopt (een t-shirt dat ik verruïneerde tijdens m’n eerste wassessie in een Franse wasmachine moest vervangen worden), een boek gelezen in de binnentuin van het Palais-Royal omdat de zon zich geregeld liet zien en gebruik gemaakt van de avondopenstelling van het Louvre om Mona Lisa gedag te zeggen en de tentoonstelling Francois I et l’art des Pays-Bas te zien. Dat laatste viel wat tegen. Samen met klasgenoot Rachele at ik een hapje in een bistro in de buurt van het Louvre waarna het tijd was om de metro naar huis weer op te zoeken. En zowaar, ik had een zitplaats!