C'est pas mal

Het wordt tijd om te stoppen met die Engelse terminologie in m’n blogs. Ik ben tenslotte in Parijs omdat ik Frans wil leren. Om nog maar te zwijgen over mijn bijdrage aan de verengelsing van de Nederlandse taal. Het is taalpuristen een doorn in het oog. En alleen omdat Engels soms beter klinkt dan Nederlands. Maar goed, terug naar het onderwerp van vandaag: het was maandag m’n eerste dag back to school. Sorry, daar ga ik weer. Retour à l’école moet het zijn. Of zoiets. 

Want veel is het niet. Mijn kennis van de Franse taal. Op de middelbare school heb ik welgeteld twee jaar Franse les gehad voordat ik het vak liet vallen. Ondanks dat meneer Butter erg zijn best deed. Achteraf, echt waar meneer Butter, zou ik een andere keuze gemaakt hebben, maar toen dacht ik met een vakkenpakket zonder Frans uit de voeten te kunnen. En dat kon ik ook, behalve als ik in Frankrijk was. Hoewel, met Engels of het welbekende handen-en-voeten-werk kom je ook een heel eind. Zelfs in Frankrijk. Wat is er dan veranderd? Nou, mijn liefde voor Frankrijk en Parijs in het bijzonder, is de laatste jaren gegroeid. En daarmee de behoefte om de taal van de Parijzenaars te doorgronden en, als het even kan, te spreken. Want er zijn weinig talen die zo mooi klinken als het Frans. Vind ik. En zo rapide. Mijn professeur vertelde maandag dat als we Parijzenaars snel vinden spreken, dat we dan maar eens naar Marseille moesten afreizen. Daar schijnen ze voorop te lopen met betrekking tot snel en vooral veel spreken. Heb je weleens een bezoek aan de oudste stad van Frankrijk gebracht? Is het je opgevallen? Let me know, zou ik willen zeggen, maar dat is tegen de spelregels. 

Er zijn in Parijs verschillende taalscholen waar Frans als vreemde taal geleerd kan worden. Aan de Sorbonne zijn de zogenaamde CCFS-cursussen te volgen. Met meer tijd en euro’s of een andere reistijd, want een zomercursus is ook mogelijk, zou dat mijn eerste keuze geweest zijn. Maar helaas. Daarnaast zijn daar:

Atelier 9: 34 Rue de Trévise

Ecole l’Etoile: 38 Boulevard Raspail

Languages Plus/Sprachcaffe: 6 Rue Rougemont

Apple Language Course: locatie Opéra en locatie nabij Louvre

Institut de Langue Francaise (ILF): 6 Rue Daubigny

Accord French Language School: 14 Boulevard Poissonniére

EF: 56 Rue de Provence

Eurocentres: 13 Passage Dauphine

France Langue Paris Victor Hugo: 51 Rue Saint Didier

France Langue Paris Notre Dame: 6 Rue du Fouarre

Language Studies International: 23 Rue du Renard

Ecole de Langue Francaise (Elfe): 15 rue Montmartre

Je ziet, er is genoeg keuze. De eerste vijf scholen heb ik serieus overwogen, maar uiteindelijk koos ik voor Alliance Française vanwege de bekendheid en de goede reviews. En de cursussen van 9 uur per week (maandag-, dinsdag- en donderdagochtend). Deze taalschool is een door de staat erkende vorm van hoger onderwijs. En het feit dat de school nabij Jardin du Luxembourg ligt, is een leuke bonus. 

M’n eerste schooldag begon met een professeur die m’n instaptoets nakeek en zei, ik verzin het niet: ‘C’est pas mal’. Ik heb nog even gevraagd of ze het in het Engels wilde herhalen en echt, ze vond het niet slecht. Wat niet wegneemt dat ik nog steeds een beginner ben en start op niveau A1, maar wel direct in hoofdstuk 3. Bam. 

Hierna werd ik naar de klas gebracht, waar de les inmiddels begonnen was. En toen viel ik in een taalbad. Want denk niet dat er in het Engels geïnstrueerd wordt. Nee, alles gaat in de taal van de liefde. Een enkele keer wil mevrouw de professeur iets verduidelijken in het Engels, maar daar blijft het bij. Hetzelfde geldt voor de tien andere cursisten en ik: vragen staat vrij, maar Frans is de voertaal. De eerste vijf minuten van de les was ik druk met het zoeken naar de juiste bladzijde in het tekstboek. Tracy, Amerikaanse, net als ik iets te laat in de les, wist het ook niet. Gelukkig was daar Jon uit Turkije, de enige man in het gezelschap, die wel even wilde bijwijzen. Tot aan de pauze om half 11 heb ik veel aan A. gedacht. A. is nu een vlotte groep 8 leerling, maar tijdens mijn eerste jaar als intern begeleider op de Immanuelschool was ze een meisje van 4 jaar, gevlucht uit Myanmar en het Nederlands zou haar tweede taal gaan worden. We plaatsen haar in groep 1 bij juf Corry en vertrouwden erop dat het taalbad en de ruime mogelijkheden tot spelend leren hun vruchten zouden afwerpen. En dat deed het. A. heeft in een recordtempo het Nederlands onder de knie gekregen. Maar hoe heeft zij die eerste dagen en weken ervaren? Daar moest ik aan denken. 

Voor mij was het die eerste ochtend en de tweede ook, een voortdurende zoektocht naar sleutelwoorden in de woordenbrij van de professeur. Vermoeiend. Maar toch ook leuk. Een uitdaging. Ik heb, net als A. destijds, een fijne professeur. Dat kan ik na twee cursusdagen wel zeggen. Doris, want zo heet ze, doet er alles aan om ervoor te zorgen dat haar cursisten haar kunnen volgen. Ze is niet bang voor het handen-en-voeten-werk, ze zet multimedia vlot en goed in en ze doet dat alles met veel enthousiasme en een vleugje humor. Echt, er zijn slechtere leraren. 

Halverwege de tweede cursusdag maakte Bori uit Hongarije een groepsapp aan en stelde voor om na afloop met elkaar te lunchen. Dit deden we uiteindelijk met z’n vijven in Montparnasse bij La Crêperie de Josselin, een tip van Doris. Geen slechte tip want de Crêpe Galinette (kaas, kip, tomaat en spinazie) was très magnifique. Maar het gezelschap was het leukst. Om de tafel zaten naast Hongarije en Nederland: Chili, Costa Rica en Oekraïne. Engels was de voertaal, soms Spaans vanwege Chili en Costa Rica en de Colombiaanse ober, en een enkele keer Frans om te oefenen. Er werden reis-, expat en au pair-verhalen uitgewisseld. Zo weet ik nu dat wonen in Parijs duur is (wist ik al), dat de appartementen klein zijn (wist ik ook al), dat de schoonmaakmiddelen allemaal anders zijn dan thuis (wist ik niet, wil ik ook wel zo houden), dat Amazon redelijk goed bezorgd in Parijs zodat je toch in het bezit kunt komen van de spullen van thuis, dat Parisiennes dun blijven doordat ze de hele dag in de weer zijn en doordat ze niet of weinig eten en dat Franse kinderen heel goed en beter dan kinderen uit andere landen, zonder veel geluid kunnen spelen. 

Zowel maandag als gisteren na de lunch installeerde ik me met studieboek en al, dat betekent koffie, in het Jardin du Luxembourg voor een studiesessie (foto). Want er is ook huiswerk. Niet veel, maar toch. En m’n nichtje zei me alleen maar tienen te willen zien. Ik denk dat ze me wil terugpakken voor dat Sinterklaasgedicht over die mislukte verkeerstoets. Er is dus werk aan de winkel.