Off I go

Na de nodige strubbelingen, zie hiervoor onder meer ‘Backpack of koffer’, was het op 10 oktober om 11.58 uur (oftewel twee voor twaalf, no pun intended) dan eindelijk zover. Na maanden van voorbereidingen stond op Rotterdam Centraal de Thalys naar Paris Nord op het punt te vertrekken. En ik ging mee!

Niets is fijner, als we het hebben over vervoer, dan reizen met de trein. Vind ik. Het verslaat reizen met de bus (langzaam) of vliegtuig (inchecktijden) met gemak. Ok, ok, vertragingen en overvolle treinen niet meegerekend. Maar dat laatste bestaat, vanwege de vaste plaatsen, niet in de wereld van de Thalys. In het eerder besproken boek van Ap Dijksterhuis, zie hiervoor ‘Wie niet reist is gek’, wordt een treinreis beschreven als hebbende een ‘natuurlijk ritme dat op mysterieuze wijze een synchroon lopend denkproces op gang brengt’. Mooi, hè? Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Dijksterhuis verderop in het boek schrijft dat reizen met de trein je in staat stelt om ‘een stad van de achterkant te bekijken […] zonder make-up’. Hij heeft ooit eens iemand horen zeggen dat ‘je vanuit de trein een stad ziet met de broek omlaag’.

Maar ik dwaal af. De week voorafgaande aan mijn vertrek logeerde ik bij mijn ouders. Dit had te maken met de verhuur van mijn huis. Mijn ouders hebben dus ook het drama van de backpack, zoals het vanaf nu genoemd zal worden, meegemaakt. Ook zij hadden een korte nacht. Sinds ik op mijn eenentwintigste uit huis ging, zo’n zeven jaar geleden, heb ik een enkele keer een nachtje in mijn ouderlijk huis geslapen. Nooit langer dan dat. Om die reden wist ik niet goed of deze week voor zowel mijn ouders als voor mij goed zou zijn. Tja, ik weet niet hoe zij het ervaren hebben, of ze het drama van de backpack inmiddels te boven zijn, maar me een weekje onderdompelen in de liefde en aandacht van mijn ouders na afscheid te hebben genomen van zowel werk als huis en voor aanvang van een reis van zes maanden, was niet mijn allerslechtste idee. Hoe lekker is het om na een dag reisdingen regelen en afscheid nemen van familie en vrienden, aan te schuiven aan een gedekte tafel en te genieten van een versgekookte maaltijd? Zal ik de frisgewassen kleding ook noemen of verlies ik me dan teveel in de materialistische voordelen? Natuurlijk was de betrokkenheid en het meedenken in de laatste dagen voor mijn vertrek het allerfijnst.

Om die reden waren het mijn ouders die mij op 10 oktober naar het station van Alphen aan den Rijn brachten. De bedoeling was dat ze me op het perron zouden uitzwaaien, maar door omstandigheden, waaronder een open brug, ja echt waar, nam ik van mijn vader afscheid op de Kiss & Ride-zone en liep mijn moeder mee naar het perron. Halverwege kwamen we mijn schoonzus tegen die, hoe leuk, nog een keer gedag kwam zeggen en mijn vader op de Kiss & Ride afloste nadat ze dat gedaan had. Op het perron troffen we goede vriendin Carolien die het stukje tot Rotterdam met me mee zou reizen. Tja, afscheid nemen van je ouders na een week samenwonen inclusief het drama van de backpack in de wetenschap dat deze reis hen de nodige zorgen oplevert, is niet iets dat met droge ogen gedaan kan worden. In ieder geval niet door mij.

Maar met droge ogen, zonder vertraging en in prettig gezelschap werd Rotterdam Centraal bereikt en zijn we weer waar dit stuk begon: in de Thalys die uiteindelijk met een kleine vertraging tegen drie uur Gare du Nord bereikte. Het avontuur kan beginnen!