Selfiestick

Afgelopen zaterdag kwam het voor het eerst in me op. Nooit gedacht dat het zover zou komen, maar echt: I need a selfiestick! Ik stond op de Petit Pont en ik wilde een foto van de Notre Dame maken. Terwijl ik daarmee bezig was, werd ik door een oudere dame gevraagd om een foto van haar en haar vriendin te maken. Ja, zo kan het ook. Maar ik ben een beetje terughoudend met het in vreemde handen drukken van mijn iPhone of spiegelreflexcamera. Kennelijk heb ik een heel betrouwbaar uiterlijk want toen ik vrijdag bij de Sacre Coeur was, werd me meer dan eens gevraagd of ik een foto wilde maken. Natuurlijk wil ik dat.

Een selfiestick dus. Hoe irritant is zo’n ding? Het schreeuwt toerist. Het belemmert het zicht van omstanders. Op sommige plekken is de selfiestick om die reden zelfs verboden. Maar het ergste is de man of vrouw die de selfstick bedient. IJdele types die geen enkele gêne kennen. Toch? Of vind je dat ik te erg stereotypeer? Het is in ieder geval het eerste dat in mij opkomt als ik aan de selfsiestick denk. 

Terug naar de Petit Pont. Ik stond er te hannesen met m’n iPhone. M’n Istagramfeed was toe aan een selfie en voor m’n blog is het ook leuk als ik af en toe zelf op de foto sta. Maar hoe maak je een selfie met de Notre Dame op de achtergrond? Kim Kardashian leert ons dat het fototoestel hoog gehouden moet worden om een onderkin op beeld te voorkomen. En je moet weten welke kant je goede kant is. Maar hoe doe je dat èn zorg je ervoor dat die fotogenieke kathedraal ook op de foto staat? De conclusie die ik trok: m’n armen zijn hier te kort voor en zo leuk is een foto van de Notre Dame met een groot hoofd op de voorgrond niet. Op Instagram plaatste ik een foto van de Notre Dame zonder hoofd. Het kreeg een like van een professioneel fotograaf. Bam. Ik weet vrij zeker dat het met hoofd niet was gebeurd.  

Het zijn de troubles van een soloreiziger. Ik heb eerder alleen gereisd maar nooit voor lang. En vaak regelde ik het zo dat ik halverwege de reis een vriendin of familielid ontmoette. In ‘Backpack of koffer’ noemde ik Liesbeth Rasker van Bag to Reality, een website met eerlijke reisverhalen. Zij heeft een uitgesproken voorkeur voor alleen reizen. Lees hier maar eens. En toen ik in de zomervakantie van 2015 in de Thalys zat op weg naar Parijs en daarna Zuid-Frankrijk en Barcelona, las ik een artikel in NRC met als kop: ‘Alleen op vakantie gaan is een zegen’. Ik heb het destijds bewaard omdat ik er zoveel in herkende. Je kunt het hier lezen. Van Anouk Eigenraam van NRC begrijp ik dat zij de vrijheid die alleen reizen oplevert, erg waardeert. Eén van de redenen van mijn soloreis. Zij het dat het bij mij niet alleen gaat over doen wat ik wil wanneer ik dat wil zonder met een ander rekening te houden, maar vooral over het los zijn van de verplichtingen van werk en thuis, langer dan een weekend of vakantie, waardoor er ruimte voor andere dingen ontstaat. Zowel Anouk als Liesbeth Rasker noemen die ruimte: ruimte om te reflecteren, ruimte om de dingen zelf te doen. Het kan leiden tot nieuwe inzichten en meer zelfkennis. 

Is alleen reizen dan alleen maar positief? Nee. Hoe gek ik ook op Parijs ben, het is niet een stad waar je makkelijk nieuwe sociale contacten opdoet. Dostojewski schreef in 1862 na een bezoek aan de stad: ‘Er loopt op Gods aardbodem geen vervelender mens rond’. Nu wil ik niet zover gaan als deze Russische schrijver en ik wil zeker niet alle Parijzenaars over een kam scheren, maar de vriendelijkheid straalt er over het algemeen niet vanaf. Laat staan het geduld met anderstaligen. Het was goed dat vorige week de taalcursus begon en ik op die plek nieuwe contacten kan opdoen. Koffiedrinken, lunchen, een museumbezoek. Dat kan ik allemaal prima alleen, maar samen is soms leuker. Maandagmiddag waren we in het Musée du Luxembourg voor de tentoonstelling Rubens, Portraits Princiers. We zagen werken, koninklijke portretten, van Peter Paul Rubens, een Vlaamse schilder uit de 17de eeuw. De tentoonstelling liet zien hoezeer het leven van de koningshuizen in Europa verbonden waren met de loopbaan van Rubens. Très intéressant. 

En afgelopen weekend veranderde ik mijn strategie met betrekking tot het vinden van een appartement of studio in Parijs in het kader van ‘als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg’. Ik schreef op twee Airbnb-advertenties waarin een kamer in een appartement werd aangeboden. Bij beide bleek ik welkom. Zo kan het dus ook! Sinds maandag logeer ik in een ruime kamer in het appartement van Anna en Lucielle, m'n nieuwe roommates. Je gelooft het niet, maar Anna is lerares Frans, gespecialiseerd in uitspraak. We spreken overwegend Engels met elkaar, maar af en toe gooit ze er een zin Frans in zodat ik kan oefenen. Hoe mooi is dat?

Overigens is de selfiestick nog niet aangeschaft. Ik weet ook niet of ik mezelf zover krijg. Vanmiddag was ik in het woonhuis van de Franse schrijver Victor Hugo bij Place des Vosges en ontdekte ik een nieuwe selfietechniek: de spiegel (foto). Het maakt lange armen of een selfiestick volledig overbodig. 

Aanvulling 25 oktober 2017: Ja, ik heb de foto vervangen en de tekst een tikkie aangepast. Ik kon de selfie met de grijze haren bij de Notre Dame niet langer aanzien. Ik ga eerst even in de weer met een spoelinkie.