Van A naar B

Om in Parijs van A naar B te komen, gebruik ik de benenwagen of de metro. Parijs is goed te belopen. Bekende hotspots als de Notre Dame, het Louvre en de Eiffeltoren lijken ver uit elkaar te liggen, maar dat valt eigenlijk wel mee. Vandaag heb ik beide transportmiddelen gebruikt. Ik liep van Jardin du Luxembourg (dit weekend slaap ik in een hotel vlakbij dit park) naar Place de la Sorbonne en vervolgens richting Saint-Germain-des-Près. Ik stopte bij Shakespeare and Company om even te neuzen en stak vervolgens de Seine over bij Petit Pont om een paar foto’s van de Notre Dame te maken. Doris vertelde afgelopen week over een klein park achter deze kathedraal en ik bedacht me dat dit een prima lunchplek voor vandaag zou zijn. Gewapend met een baguette en een cola zero zocht ik een plekje op een van de groene banken. Het waterige zonnetje kon me niet helemaal verwarmen en geregeld was ik in gevecht met de wind, maar m’n stokbroodje tonijnsalade (klinkt in het Frans toch beter, vind je niet?) smaakte prima.

Vandaag stond echter Père-Lachaise op het programma. Ondanks al m’n trips naar Parijs is het er nog nooit van gekomen om deze begraafplaats, want dat is het, te bezoeken. O gezellig, denk je nu. Père-Lachaise is echter een hotspot in Parijs, voornamelijk door het grote aantal beroemdheden dat er begraven ligt. Maar het is ook een mooie plek. Groen. En in deze tijd van het jaar ook rood, oranje en geel. Een snel googlerondje leert me dat er zo’n 4000 bomen staan. Tezamen met de hoogteverschillen en de vredige sfeer nodigt de plek uit om bewandeld te worden. Dat heb ik dan ook gedaan. Het leverde een paar mooie foto’s van doorkijkjes op. Tijdens mijn wandeling stond ik even stil bij de laatste rustplaats van onder meer Honoré de Balzac, Marcel Proust, Oscar Wilde en, uiteraard, Jim Morrison. Om het graf van Oscar Wilde staat sinds 2011 een glazen plaat zodat de lipstickkussen afgeweerd kunnen worden. Lipstickkussen? Tja, iemand is er ooit mee begonnen. Mogelijk geïnspireerd door de sculptuur van de naakte engel op het graf die nogal, eh, zwaargeschapen was. En als er één schaap over de dam is... Het is misschien te vergelijken met een slotje aan een brug hangen. Iemand begint en uiteindelijk bezwijkt de brug, de Pont des Arts, bijna onder het gewicht van alle slotjes. Om die reden zijn de slotjes een paar jaar geleden van de brug verwijderd. Overigens, mocht het je interesseren, de engel is verschillende keren van zijn mannelijkheid beroofd en uiteindelijk heeft men het maar zo gelaten. Er is nu dus weinig meer te zien.

Okee, moving on. De afstand tussen de Notre Dame in het 4^e arrondissement en Père-Lachaise in het 20^e, heb ik met de metro overbrugd. Bij langere afstanden is de metro mijn means of transport in Parijs. De afgelopen week heb ik de metro bijvoorbeeld nodig gehad om van mijn hotel in Montmartre (18^e) naar school (7^e) te komen. Er is overigens een handig ezelsbruggetje om al die arrondissementen, het zijn er twintig in totaal, te plaatsen: hoe hoger het getal des te verder van het centrum. Het eerste arrondissement, met onder andere het Louvre, bevindt zich in het hart van Parijs aan de rechteroever van de Seine. De andere arrondissementen zijn, denk aan een slakkenhuis, met de klok mee om dit hart heen gedraaid. Je kunt dus wel zeggen dat Père-Lachaise een redelijk eind uit het centrum ligt.  

Goed, de juf gaat verder. Ik heb een haat-liefde verhouding met de metro in Parijs. De pluspunten? De metro is snel. Het is de snelste manier om in Parijs van A naar B te komen. Daarnaast is er altijd wel een metrostation in de buurt en is het onmogelijk om een metro te missen. Binnen twee tot vier minuten is de volgende er alweer. Maar dan de downside. De metro is altijd vol. Vooral op bepaalde lijnen, zoals de lijn 4 die ik afgelopen week veel gebruikt heb. En een volle metro kan altijd nog voller. Geloof me. Je zou denken dat een metrobestuurder rekening houdt met het feit dat er een heleboel mensen in de metro moeten staan. Think again. De metro in Parijs gaat als een razende door de bochten en vol op de rem als het aankomt bij een metrostation. Het is zonder overdrijven een kunst om rechtop te blijven staan. Voor mij dan. Want de Parijzenaar staat gedurende dit alles stoïcijns op zijn telefoon te kijken of een boek te lezen. Hoe druk het ook is. Hoe hard de metro ook gaat. En dat is dan wel weer cool.

Alternatieve transportmiddelen in Parijs? De bus. In de bus is het niet druk. Maar de bus is langzaam. Om die reden maken vooral oudere Parijzenaars gebruik van de bus. Een ander alternatief is de fiets. Bijvoorbeeld de Vélib. Er zijn op een heleboel plekken in Parijs fietsenstallingen waar je zo’n grijze fiets kunt huren. Gewoon met creditkaart of pinpas. Het eerste halfuur is gratis. Als je de fiets dus steeds voor het halfuur om is weer inlevert bij een fietsenstalling, kost het je niets. Ik heb het nog niet geprobeerd. Fietsen in het verkeer in Parijs trekt me niet zo aan. Maar misschien moet ik me overheen zetten. Ik zal er tenslotte geen metro tegenkomen.

De foto is van metrostation Abbesses, een van de mooiste metrostations van Parijs vanwege de ingang in Art Nouveau-stijl.