Eten en drinken

Op deze laatste dag van november ben ik nog steeds op Koh Samet. Na een week niets doen op dit eiland (lees: wandelen, zwemmen, zonnen, lezen - ik heb zojuist dit boek uitgelezen en ik vond het mooi - schrijven, fotograferen, in de verte staren en ga zo maar door) besloot ik mijn verblijf met een week te verlengen omdat ik nog niet klaar was met niets doen.

En zoals dat gaat als je ergens wat langer bent: je gaat voorkeuren ontwikkelen. Bijvoorbeeld met betrekking tot plekken waar je iets kunt eten of drinken. Zo is het restaurant dat bij mijn logies hoort, Kjeat’s Kitchen, helemaal niet slecht. Het ligt ook aan zee, iets lager dan mijn bungalowtje. Het uitzicht is amazing. Waar op mijn terras het zicht aan de linkerkant iets beperkt wordt door de overhangende takken van een boom, heeft het terras van Kjeats Kitchen vrij uitzicht. De ontbijtkaart is legendary op het eiland, heb ik me laten vertellen. Ik heb het niet zelf uitgeprobeerd. Ik hecht iets teveel aan het moment van ochtendrust op m’n eigen terras. De kaart bevat verder Italiaanse en Thaise gerechten. Met beide varianten heb ik inmiddels ervaring. Het knoflookbrood, uiteraard in combinatie met witte wijn, duh, is to die for. Hetzelfde geldt voor de Khao Pad, gebakken rijst met groenten en garnalen. Wederom is de combinatie met … Goed, je begrijpt me wel. Kjeat staat zelf in de keuken en haar zoontje doet de bediening. Het is me een raadsel waarom het niet drukker is in haar restaurant. Dat het een beetje uit de slinger ligt en de openingstijden ietwat onduidelijk zijn, zal er iets mee te maken hebben.

Aan het strand van Ao Hin Khok ligt Jep’s Restaurant. De tafels en stoelen staan in het zand. Er klinkt geregeld jazzmuziek uit de speakers. Het is ongelooflijk hoe groot en divers de kaart hier is. Er staan zowel Italiaanse, Indiase als Thaise gerechten op. En natuurlijk ontbreekt de hamburger niet. De omvangrijke kaart kom ik overigens op meerdere plekken op Koh Samet tegen. De grap is dat de ober op Koh Samet en misschien geldt het wel voor meerdere plekken in Thailand, na het brengen van de kaart bij je tafel blijft staan. Net zolang tot je een keuze hebt gemaakt. Kun je je voorstellen hoelang dat de eerste keer duurde? Hier vind ik de geroerbakte groente met gestoomde rijst erg lekker. En ik kies geregeld voor een fruitshake, bijvoorbeeld de watermeloenvariant.

In de dorpskern van Koh Samet zijn diverse restaurants, veelal dragen ze geen naam. Of stalletjes waar gerechten ter plekke klaargemaakt en meegenomen kunnen worden. Zoals satéstokjes met van alles en nog wat eraan geprikt. De stalletjes met fruit zijn m’n favoriet. Verse en creatief gesneden ananas of mango. Met een beetje yoghurt en wat granola is dat ’s morgens een heerlijk ontbijt op mijn eigen terras.

Dat brengt me bij de supermarkt op Koh Samet, de 7-Eleven. Een bijzonder fenomeen. Er zijn er drie op loopafstand van mijn logies. Een nabij de Nadan Pier en twee tegenover elkaar in de dorpskern van Koh Samet. Waarom plaats je twee identieke supermarkten tegenover elkaar in een straat, wil je weten? Goede vraag. Geen flauw idee. Als je de winkel binnenkomt, gaat er een buzzer. Als je de winkel uitloopt gaat de buzzer ook. Enig idee hoeveel mensen een 7-Eleven in- en uitlopen in de vijf minuten die ik nodig heb om mijn boodschappen bij elkaar te zoeken? En waarom? Wat is het nut? Behalve iemand hoorndol te krijgen? In de 7-Eleven kun je geen groente en fruit kopen. Alleen verpakte artikelen. En alle artikelen zijn alleen in kleine verpakkingen te koop. Een pak koekjes van vier stuks, een zakje granola waar ik één hooguit twee keer mee kan doen, chips in een zakje in het formaat zoals we ze van kinderfeestjes kennen en yoghurt in een bekertje dat je tussen duim en wijsvinger kunt vasthouden. Wederom: waarom? Maar goed, daartegenover staat dat ik nog nooit zo weinig heb betaald voor een guilty pleasure als een pakje chocoladekoekjes en dat overeten hier in de kiem gesmoord wordt. Elk nadeel heeft zijn voordeel.