Interbellum

Volgens mij heeft een interbellum iets te maken met een periode tussen twee oorlogen. Met oorlog heeft mijn leven op dit moment echter weinig te maken. Het gaat juist om vrijheid, om doen wat ik het allerliefste doe, om reizen, ervaren, leren, ontmoeten. De afgelopen maand in Parijs heb ik me meer dan eens gerealiseerd in welke bevoorrechte positie ik verkeer. Dat ik op een gewone werkdag dans la rue door de mooiste stad van Europa kan lopen. Soms zonder doel, dwalen noemde ik het eerder, soms onderweg naar een museum, park of restaurant. Het was een fijne maand die ik min of meer afsloot met het weekend met mijn nichtje.

Ondertussen in Nederland lukte het mijn happy helpers maar niet om mijn huis definitief te verhuren, ondanks dat ze er een paar keer dichtbij waren. Het mag gezegd worden dat het allesbehalve aan hun inzet lag, want die was bovengemiddeld. Het was gewoon bad luck, niets meer en niets minder. Geïnteresseerden genoeg, uiteraard zou ik onbescheiden willen zeggen, want er zijn weinig leukere huizen dan de mijne, maar het laatste stapje werd maar niet gezet. Ondanks dat de mogelijkheid er was, voelde het niet goed om de halve wereld over te reizen naar mijn volgende bestemming, als aan een belangrijke voorwaarde om op reis te gaan, de verhuur van mijn huis, niet voldaan is. Dit maakte dat ik vorige week, nadat ik een goedkoop ticket op de kop kon tikken, terug naar Nederland vloog.

Een interbellum dus. Een korte onderbreking van m’n reis. Die achteraf gezien, want het interbellum ligt al bijna achter me als je dit leest, niet heel vervelend is geweest. Het gaf me de tijd om een griepje uit te zieken, de landelijke voorraad tissues met 50% te doen slinken, een andere koffer aan te schaffen, ja the story continues, en de nieuwe huurster van m’n huis te ontmoeten. Want inderdaad, het ei is uiteindelijk gelegd, er zit iemand heel blij in mijn huis te wezen. En nu, het is donderdag 16 november, zit ik onder een kleedje op de bank bij m’n ouders deze blog te schrijven. Vanavond vlieg ik naar Bangkok, waar ik overigens pas morgen om 18.00 uur plaatselijke tijd aankom. Ik heb er heel veel zin in.

Want Parijs was fijn. Parijs is altijd fijn. Maar Parijs is voor mij ook min of meer bekend terrein. En in Parijs is het druk. Dat maakte dat een maand in deze stad voldoende voor me was. O, denk je nu, daarom kijkt ze zo uit naar Bangkok, want daar is het lekker rustig. Nou, lieve lezer, er is een kleine change of plans: ik doe één nachtje in Bangkok, begin nog niet aan m’n rondreis door Thailand, maar zak eerst af naar Koh Samet, een eiland zo’n 200 kilometer te zuiden van Bangkok. Daar ga ik even anderhalve week zijn, lekker lezen en schrijven en vitamine D opdoen. Goed plan, toch? In m’n bungalowtje met uitzicht op zee is WiFi dus I will check in with you later.

Op de foto zie je de klok van mijn grootouders zoals deze bij mijn ouders aan de muur hangt. Over anderhalf uur word ik naar Schiphol gebracht alwaar het tweede deel van mijn reis begint.