Palmbomen en toiletpapier

Er is veel moois op Koh Samet. Ik fotografeer me suf, zet soms wat op Instagram, app naar familie en vrienden om (jaloerse) reacties te ontvangen en beschrijf het op deze plek. As we speak zie ik op mijn terras de zon langzaam in de zee zakken omdat het tegen het einde van de middag loopt. De lucht wordt langzaam roze. Nog even en het is donker en zie ik in de verte de lichtjes van Rayong.

De grootste blikvangers van Koh Samet zijn natuurlijk zon, zee en strand. En hoewel de zon zich niet altijd helemaal laat zien, waar ik overigens niet rouwig om ben want het is hier warm genoeg, stellen zee en strand niet teleur. De azuurblauwe zee, het poederwitte strand dat zo mooi oogt en zo heerlijk aan de voetjes voelt, de palmbomen, de rotspartijen die de stranden opdelen in pittoreske baaien, het komt dichtbij het perfecte plaatje.

Vanmorgen liep ik naar Ao Phrao, een strand aan de westkust van het eiland. Hier zijn vooral de luxe resorts te vinden. Op dit gedeelte van het eiland mogen geen motorfietsen komen dus de rust is gegarandeerd. Het zag er allemaal prachtig uit, goed georganiseerd ook, de strandstoelen stonden strak in het gelid, maar daardoor was ook wel iets van de charme het eiland verdwenen. De wandeling dwars over het eiland liet me zien hoe groen het eiland is. En op hoeveel plekken het mogelijk is om rust te zoeken en te vinden.

Bij al het moois valt lelijk extra op. Afval bijvoorbeeld. Het ligt vaak, zeker in de ‘dorpskern’, langs de kant van de weg. Of het afvalwater dat kennelijk niet makkelijk kan weglopen en onprettig ruikt. Of het lawaai van de motoren van de ferry’s die van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat mensen en goederen van en naar het eiland brengen. Kennelijk is het ook nodig om uitgebreid te toeteren als een boot van de pier wegvaart. Vertelde ik al dat mijn logies vlak naast de Nadan Pier ligt? Ja. Dus.

Soms is lelijk echter zo lelijk dat het charmant wordt. Ken je dat? Op Koh Samet zijn het bijvoorbeeld de ferry’s. Het is alsof alle restjes verf gebruikt zijn waardoor ze een bontgekleurd uiterlijk hebben of een kleur als roze. Of een fenomeen dat ik in diverse restaurants op het eiland tegengekomen ben. Op elke tafel staat een container, meestal van kunststof, met een uitsparing aan de bovenkant waar een stukje toiletpapier uitsteekt (foto). Wc-papier als servetten. It does the trick.