Fail

Zoals het op Instagram of Facebook soms lijkt alsof iedereen het perfecte leven heeft terwijl je zelf met een enorme kater op de bank zit, hoe irritant is dat, is het gevaar van een reisblog ook dat het lijkt alsof de zon altijd schijnt, het hotel altijd zeezicht heeft en de taxi altijd op tijd arriveert. Ik probeer het op deze plek niet mooier te maken dan het is, ik vertel het als ik bijna in de Thaise bak beland, maar ik laat ook niet na om het geheel een beetje op te leuken als ik de kans krijg. Kun je die foto met die grijze haren nog herinneren? Nee, hè? En verder ben ik van nature geen zwartkijker wat maakt dat ik snel het positieve of in ieder geval de humor in dingen zie en het als zodanig beschrijf. Maar om te zorgen dat er een beetje balans blijft, hierbij een overzicht van alle fails tot nu toe (waarbij ik de ‘ellende’ die ik in de blogs al beschreven heb niet nog een keer noem): 

• Na een schrijfsessie bij Cosy Corner in Parijs kwam ik er die avond achter dat de oplader van mijn MacBook niet in mijn tas zat. De volgende dag bleek dat er een oplader bij CC gevonden was, maar ik moest flink de blaren op m’n tong praten om de jongeman achter de balie te overtuigen van het feit dat het de mijne was. 

• Tijdens een handwasje in het huis van Anna en Lucielle in Parijs bleek ik de stop van de wastafel met geen mogelijkheid meer los te krijgen. Na alle mogelijke trucs uit gehaald te hebben, in gedachten al bedenkend hoe ik mijn excuus aan Anna en Lucielle ging maken, haalde Lucielle vanachter de badkuip een ontstopper tevoorschijn, je weet wel zo'n ding met zo’n grote zuignap, en trok de stop in een keer los.

• Tijdens m’n eerste rit met de BTS Skytrain in Bangkok zat ik in de verkeerde trein onderweg naar all the wrong places. 

• Het gebeurde me één keer in het hotel in Chiang Mai en twee keer in Luang Prabang: de deur van de hotelkamer dichttrekken en de keycard binnen laten liggen. 

• De keren zijn niet op een hand te tellen dat ik in Thailand de menukaart opensloeg en ontdekte dat het geen restaurant geen wijn schonk. Of hoort deze niet in het rijtje fails thuis? Het is niet mijn fail. Maar het is best een beetje jammer. Je zou er bijna bier van gaan drinken. Dat stond wel op elke menukaart. 

• Dit is wel een hele erge. Ik durf hem hier alleen op te schrijven in de wetenschap dat m’n moeder meeleest omdat het geheel een happy end heeft. Na aankomst op het vliegveld van Luang Prabang pinde ik geld met mijn creditcard omdat het met mijn pinpas niet lukte. Pas drie dagen later kwam ik erachter dat m’n creditcard niet op de plek was waar hij hoorde te zijn. Terugrekenen leerde me dat ik de kaart waarschijnlijk in de ATM had laten zitten. Online zag ik dat er in de afgelopen dagen geen betalingen met de kaart gedaan waren. Gelukkig. Ik stuurde een e-mail naar de bank en nam me voor om de volgende ochtend bij de vestiging van de bank in Luang Prabang langs te gaan. Terwijl ik de volgende ochtend, ik verzin het niet, het terrein van mijn hotel afloop en nog net binnen de WiFi-zone ben, piept mijn telefoon en lees ik dat de kaart gevonden is, ingeslikt door de ATM, en af te halen in de bankvestiging waarnaar ik op weg ben. 

• Tot wel drie keer toe heb ik het alarm van het kluisje op mijn hotelkamer in Luang Prabang af laten gaan. Net zo vaak heeft de hotelmanager me van de herrie verlost en gepoogd me uit te leggen hoe het kreng werkte. Of het nou niet lukte door zijn gebrekkige Engels of mijn dito technische inzicht, de rest van de week hebben mijn spullen in een open kluis gelegen. Living on the edge.

• Na afloop van de excursie naar de Luang Si waterval nabij Luang Prabang blijkt het busje dat me weer terug naar mijn hotel zou brengen, nergens te bekennen. Ook drie kwartier later niet. Terwijl de parkeerplaats hoe langer hoe leger raakt en het begint te schemeren, maak ik uiteindelijk een deal met een tuktuk-chauffeur die me voor iets teveel geld terugbrengt naar het centrum van Luang Prabang. Gelukkig had ik de excursie nog niet betaald. O, en wil je weten hoe een tuktuk-rit over een slecht wegdek, lees: een heleboel kuilen, aan je achterwerk voelt? Nee? Verstandig. 

Ja, ik maak wat mee. Het zijn geen vreselijke drama’s, gelukkig. Behalve die ene, dat had wel een kleine ramp kunnen zijn. Maar, zoals je hebt kunnen lezen, het is steeds weer goedgekomen. Dat maakt dat ik kan concluderen dat het reizen tot nu toe voorspoedig verloopt. Niet in de laatste plaats omdat er eigenlijk altijd wel mensen in de buurt zijn die bereid zijn om te helpen. En dat is wel een fijne constatering om mee af te sluiten.

Op de foto het vliegtuig waarmee ik zeer low budget van Luang Prabang naar Vientiane vloog. Ik dacht even dat het een fail zou worden maar dat bleek een vooroordeel. De ouderwetse manier van inchecken, het formaat van het vliegtuig en de herrie van de motoren bij het opstijgen, zei uiteindelijk niets over de vlucht die goed verliep en bijzonder vlot afgehandeld werd.