Ayutthaya

Ayutthaya ligt tachtig kilometer ten noorden van Bangkok. Ik heb de reis per trein gemaakt. De dag voor vertrek kocht ik online een ticket en betaalde 65 baht (zo'n 1 euro 70). Sinds kort kan dat via de boekingspagina van de Thaise Spoorwegen. Erg handig, hoewel het ticket wel geprint meegenomen dient te worden. Gelukkig wisten de meiden van de receptie van mijn hotel daar wel raad mee. Naast een printje regelden ze ook een taxi en dat maakte dat ik ruim op tijd op Hua Lamphong Railway Station, het centrale station van Bangkok, was. Er bleek nog tijd voor koffie en een beetje mensen kijken. Dit alles deed ik overigens op een van de vele comfortabele stoelen in de centrale hal van het station. Daar kunnen we in Nederland, met onze stations met anderhalve stalen bank, een voorbeeld aan nemen. Een paar stoelen verderop was een Thaise meneer in slaap gevallen en nam zo een stoel of drie in beslag. Al snel werd hij op zijn vingers getikt door de security. Hetzelfde gold voor twee toeristen die onderuitgezakt tegen het altaar met de beeltenis van de Thaise koning zaten.

De trein vertrok keurig op tijd. Ik raakte al snel in gesprek met een Thaise vrouw die vertelde in de Verenigde Staten te wonen en nu even terug te zijn in Thailand voor een familiereünie. Ze was met haar vriendin, die geen Engels sprak, onderweg naar Chiang Mai. Ze aten mandarijnachtige vruchten die ze met me deelden. Het was een gevalletje don't judge a book by its cover want de mandarijn smaakte honderd keer beter dan dat het eruit zag. Ondertussen maakte de trein maar weinig vaart. De ramen en de deuren stonden open en zorgden voor een natuurlijke airco. De conducteur, not too hard on the eyes, kwam al snel m'n papieren treinticket checken. Deze bleek in orde. De trein stopte om de haverklap. Soms bij een station, soms kon ik geen station ontdekken maar sprong er wel iemand naar binnen. Ik heb me, naast het leuke gesprek met m'n medereizigster, vermaakt met het kijken naar het voorbijtrekkende landschap en met m'n boek. Na enige tijd nam de snelheid van de trein toe en werd er minder gestopt. M'n medereizigsters vielen in slaap. Na anderhalf uur begon ik me af te vragen of ik het station van Ayutthaya wel zou herkennen, aangezien er in de trein niet aan omroepen nog aan visuele aanwijzingen gedaan werd. Maar ik had me geen zorgen hoeven maken, zowel mijn aardige medereizigsters als de prettig ogende conducteur zorgden ervoor dat ik even na vijf uur op de juiste plek uit de trein stapte.

En toen bleek dat de enige manier om van het station naar m'n accommodatie te komen, per tuktuk was. In Bangkok kon ik de kleine autootjes nog vermijden, hier not so much. De tuktuk bracht me in recordtempo op m'n plaats van bestemming alwaar ik allerhartelijkst ontvangen werd door Gerhard en Angie, de eigenaren van de accommodatie. Het bleek een klein resort te zijn. Na een drankje lieten ze me m'n verblijf voor de komende drie dagen zien: een houten bungalowtje met alles erop en eraan. Die avond reden Gerhard en Angie me naar het centrum van Ayutthaya waar ik samen met Rudi, mijn Duitse buurman op het resort, een hapje at en een drankje dronk.

Meer weten over Ayutthaya?

• Ayutthaya is de voormalige hoofdstad van Thailand (van 1350 tot 1767). Ruim vierhonderd jaar was het een van de belangrijkste steden van Azië. 
• In 1991 werd de oude tempelstad door UNESCO tot werelderfgoed verklaard. 
• Het Historische Park omvat de oude stad en herbergt eeuwenoude tempels, paleizen en Boeddhabeelden.