Oude en nieuwe liefde

Na een bezoekje aan een fototentoonstelling loop ik in de richting van mijn hotel. Ik passeer Le Banneton en zie dat er een plekje op het terras vrij is. Dat gebeurt niet vaak. Ik pak m’n kans en ga aan het ronde tafeltje zitten. De ober overhandigt me de menukaart. Er staan heerlijke dingen op. Dit café staat bekend om zijn verse croissants, maar ik heb zin in een crêpe. Met chocola. En koffie natuurlijk. Totdat m’n bestelling er is, vermaak ik me met om me heen kijken. Het café ligt tegenover een van de vele bezienswaardigheden die de stad rijk is, dus er komen genoeg mensen voorbij. De zon schijnt, maar het terras ligt in de schaduw. Het is een fijne plek om mensen te kijken. Aan de overkant van de straat staan chauffeurs te wachten om mensen naar een volgende bestemming te brengen. Er komt een motor aanrijden. Het meisje dat achterop zit, springt eraf en loopt het café binnen. De jongen wacht op haar. Gelukkig zet hij de motor af terwijl hij wacht. Ik durf te wedden dat het meisje binnen een paar croissants koopt. Naast me zit een vriendengroep te eten. De gerechten die ze besteld hebben passen bijna niet op de kleine ronde tafel. De schaal met Franse frietjes ziet er erg aantrekkelijk uit. De mannen uit de vriendengroep zijn geïnteresseerd in de motor van de jongen. Kennelijk is het een bijzonder model. Een van de mannen kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en loopt naar de jongen op de motor toe om een praatje te maken. Het meisje komt terug uit het café. Ze pakt haar helm van de motor en mengt zich in het gesprek. Ze heeft een papieren zak met …

Ok, tot zover. Doe eens een educated guess, waar denk je dat ik ben in dit verhaal? Je zou toch zweren dat het Parijs is, of niet? Ik heb, werkelijk waar, niets verzonnen of toegevoegd aan het verhaal. Het is zoals het was, afgelopen woensdag in Luang Prabang. Die fototentoonstelling bijvoorbeeld, geeft met historische en meer recente foto’s een impressie van de meditatietraditie in Luang Prabang. Ik vond vooral de recente foto’s, die zwart-wit afgedrukt zijn en in vierkante lijsten met een zwarte rand naast elkaar aan de muur hangen, erg mooi. Ik heb zelfs overwogen een kopie van een van de foto’s aan te schaffen. Maar het leek me vrij onmogelijk om de foto, die niet een formaat van 10 bij 15 heeft, zonder ‘kleerscheuren’ thuis te krijgen. En dan Le Banneton. In de Lonely Planet had ik al over dit café gelezen. Op de menukaart staan veel Franse gerechten. Met name de croissants (“offering the best croissants in Laos”) en de andere zoete gerechten worden bejubeld. Mogelijk zat het terras daarom steeds vol als ik erlangs liep. Tegenover Le Banneton, achter de witte muur op de foto, ligt Wat Sop Sickaram, een van de 33 tempels in Luang Prabang. Voor de tempel staan tuktuks te wachten op een volgend ritje. De chauffeurs spreken alle voorbijgangers aan: “Tuktuk?” De chauffeur op de foto hield de mensen op het terras van Le Banneton ook in de gaten. Als er iemand opstond en vertrok, was hij er als de kippen bij. In de tijd dat ik op het terras zat, is het hem niet gelukt om een ritje te scoren.

De Franse invloed op Luang Prabang komt uit het verleden. Laos is in het verleden een Franse kolonie geweest. Even een korte geschiedenisles? In 1893 kwam Laos in handen van de Fransen. Dit bleef zo tot de tweede wereldoorlog, toen werd het land door de Japanners bezet. Daarna wilden de Fransen het land weer terug maar de Laotianen vonden het hoog tijd om zelfstandig te zijn. Het duurde tot 1954 tot het zover was. Einde geschiedenisles. Zo komt het dus dat je in Luang Prabang naar de bakker kunt voor een pistoletje, naar de wijnbar voor een keuze uit een lekkere witte, rode of zelfs een rosé en dat wandelen door het oude centrum je soms een flashback naar een Parijse straat geeft. De huizen zijn statig en netjes afgewerkt. De straat aangeveegd. Denk daar de relaxte Laotiaanse vriendelijkheid bij en het is geen wonder dat Luang Prabang m’n hart gestolen heeft.