Tempels, tempels en nog eens tempels

Tijdens de drie dagen in Autthaya heb ik op m’n rode fietsje, ja echt waar, een leenexemplaar van Gerhard en Angie, het Historische Park van Ayutthaya doorkruist. Zoals eerder geschreven, omvat het park de oude hoofdstad Ayutthaya. De resten van diverse tempels, paleizen en Boeddhabeelden zijn er te vinden. Het park is groen en heeft een aantal mooie waterpartijen. Geregeld parkeerde ik er m’n fiets om de schaduw op te zoeken en even wat te drinken of de in stukken gehakte verse ananas die ik langs de weg kocht, te nuttigen. 

In het park zag ik Wat Mahathat als eerste (foto boven). Naast de resten van deze tempel is hier een Boeddhahoofd dat vastgehouden wordt door de wortels van een boom, te zien (foto onder). Men weet niet goed hoe dit zo ontstaan is. Mogelijk is het hoofd door de Birmezen achtergelaten toen zij Ayutthaya in 1767 verwoestten, waarna de boom eroverheen groeide. Een andere aanname is dat het hoofd door een dief verstopt is omdat het te zwaar was om mee te nemen. Hij (of zij, maar het zal wel weer een hij zijn geweest) is nooit teruggekomen om het op te halen. Of misschien bleek het hoofd te zwaar om het over de tempelmuren te tillen en moest het definitief achtergelaten worden. Het blijft gissen. Hoe dan ook, het Boeddhahoofd krijgt vandaag de dag veel belangstelling. Het duurde dan ook even voordat ik er een plaatje van kon schieten zonder tegelijkertijd een miljoen toeristen te vereeuwigen.

Wat Phra Sanphet zag ik een dag later. Het was een erg warme dag en de schaduwplekken bleken schaars dus ik ben niet lang op dit terrein gebleven. Back in the day was dit de belangrijkste tempel van Ayutthaya. Het lag, net als het huidige Wat Phra Kaew in Bangkok, zie ‘Mixed feelings’, op het terrein van het Koninklijk Paleis. Een hoftempel dus. De drie chedi’s zijn mooi gerestaureerd (foto onder). In elke toren ligt het as van een koning van Ayutthaya. 

Niet ver bij Wat Phra Mahathat ligt Wat Ratchaburana. De toenmalige koning heeft deze tempel in 1424 laten bouwen ter nagedachtenis aan zijn beide broers die omkwamen toen ze elkaar de tent uitvochten. Beiden wilden koning worden nadat hun vader overleed. De tempel is gebouwd op de plek waar de broers zijn gecremeerd. Tja, iets met twee honden en een been. Bij deze tempel maakte vooral de entree indruk. Doordat er nog een tempelmuur met poort overeind staat, is er een mooi doorkijkje naar de indrukwekkend hoge prang met goed bewaarde details (foto onder). Overigens zijn er aan de overkant van de straat van deze tempel een aantal leuke eettentjes te vinden. Ik ben twee keer bij Say Café geweest. De koffie is er goed en het terras met uitzicht op de tempel geweldig. Iets verderop in de straat heb ik bij Lung Lek geluncht. Dit adresje haalde ik uit de Lonely Planet. Je kunt hier de lekkerste noedels van de stad old fashioned style eten en dat heb ik dan ook gedaan. Ik rekende 65 baht voor een colaatje en de noedels af (zo’n 1 euro 70).

Op aanraden van Gerhard fietste ik aan het einde van de dag naar Wat Lokayasutharam. Hier is een liggende witte Boeddha van zo’n 37 meter lang te zien. De afmetingen maakten de Boeddha erg indrukwekkend. Evenals de rituelen die de locals er met wierrook en bloemen uitvoerden, hoewel mijn cynische ik zich wel afvroeg in hoeverre dit voor de aanwezige toeristen gedaan werd. Maar het meest imponerende was toch wel het licht van de ondergaande zon die op het witte beeld viel (foto onder).

De afgelopen dagen was m’n rode fietsje niet m’n enige vervoermiddel. Op donderdagmiddag maakte ik samen met Rudi een tochtje met een longtailboot. Ayutthaya is omringd door rivieren en je kunt in zo’n twee uur de stad rondvaren. Op deze manier zagen we Ayutthaya eens van een andere kant en kregen we een indruk van de bedrijvigheid op het water. Twee keer gingen we van boord om een tempel te bezichtigen. Zo zag ik onder meer Wat Chai Watthanaram (foto onder). Volgens de Lonely Planet is dit de meest indrukwekkende tempel buiten het Historische Park. Het is overigens ook de tempel uit seizoen 2007 van Wie is de mol. Inge Iepenburg bleek toen de mol bleek te zijn. De opdracht destijds was om het midden van het tempelcomplex te vinden zonder bommen af te laten gaan. Tien jaar later was er van die opwinding niets meer te merken, kan ik je vertellen. Sterker nog, het was heel rustig op het terrein. En ongelooflijk warm.

Wat Mahathat

Wat Phra Sanphet

Wat Ratchaburana

Wat Lokayasutharam

Wat Chai Watthanaram