De weg ernaartoe

Maandagochtend, plaatselijke tijd, ben ik in Oakland op de trein gestapt. De Amtrak Coast Starlight bracht me in twaalf uur naar Los Angeles. Ja, dat is een flinke rit. Maar zoals ik hier al schreef, ik houd van reizen met de trein. Altijd al gedaan. Tijdens mijn studietijd pakte ik juist in tentamentijd de trein want studeren tijdens de treinreis ging me goed af. Mogelijk door het ritmische ‘kedeng-kedeng’. En sinds mijn studietijd zit er altijd wel een boek of krant of beiden in mijn tas als ik met de trein reis. Lezen in de trein is fijn. In ‘Wie niet reist is gek’ schrijft Ap Dijksterhuis min of meer hetzelfde te ervaren. Het natuurlijke ritme van de trein zou een synchroon lopend denkproces op gang brengen. Ik geloof dat wel. In combinatie met het voorbijrazende landschap kan het de gedachten laten stromen. Ik heb hetzelfde onder de douche. Maar nu dwaal ik af.

De Amtrak Coast Starlight rijdt dagelijks van Seattle naar Los Angeles en verbindt zo de grootste steden aan de westkust van Amerika met elkaar. De trein staat bekend om zijn spectaculaire route. Een blik uit het raam laat me de ene keer stedelijk gebied zien, dan bergen, bossen of valleien en de trein rijdt een paar honderd kilometer pal naast de Stille Oceaan (foto's). De trein heeft twee verdiepingen. Bij het boeken heb ik vanwege het uitzicht voor de upper level gekozen. M’n zitplek is ruim. Met een druk op de knop is er zelfs onderbeenondersteuning. Ja ja. Verder heeft de trein een restaurant, een café en er is een loungewagen met lekkere stoelen die naar het raam gericht staan. En ook zo mooi, om de paar uur stopt de trein bij een station en dan is er even een fresh air break. Na vijf minuten wordt er all on board! geroepen en gaat de reis weer verder. Met afleiding in de vorm van m’n boek, laptop en telefoon is de tijd wel door te komen.

‘Het gaat niet om de bestemming maar de weg ernaartoe’ is een bekende quote. Laat ik ondanks de overdrachtelijke betekenis deze uitspraak eens letterlijk nemen. In de afgelopen maanden heb ik me op alle mogelijke manieren van A naar B laten vervoeren. Trein, metro, vliegtuig, taxi, bus, boot, tuktuk, songthaew, tram, you name it. Ik stapte in of op deze vervoersmiddelen omdat ik ergens naartoe wilde. Het ging me om de bestemming. Maar vlak de weg ernaartoe niet uit. Soms zit het plezier in de weg ernaartoe in het vervoersmiddel zelf. De eerste keer in een tuktuk zal ik bijvoorbeeld nooit vergeten. Net zoals de tochten die ik met een longtailboat maakte. Of het ritje in de ouderwetse kabeltram in San Francisco. Daarnaast levert de weg ernaartoe vaak mooie ontmoetingen op. Zoals die keer in de trein van Bangkok naar Ayutthaya. Er ontstond spontaan een leuk gesprek met de twee Thaise vrouwen die aan de andere kant van het gangpad zaten. Of de keer dat de taxichauffeur in Ratchanaburi zijn best deed om me op te vrolijken na een lange reisdag in een bus. Of toen ik in de nachttrein naar het noorden van Thailand stapte en een coupé vol leuke mensen trof. De weg ernaartoe licht bovendien een tipje van de sluier van de eindbestemming op. Deze treinreis is daar een mooi voorbeeld van. Ik heb de zon langzaam in de Stille Oceaan zien zakken terwijl de trein voortploegde langs de kustlijn. Prach-tig. Dat belooft wat voor de komende dagen.