Tokyo

Ja, je leest het goed. Er staat echt Tokyo. Er is me nog een wereldstad in de schoot geworpen. Hoe dat zo gekomen is? Nou, om te beginnen heb ik afscheid genomen van Bangkok. Vervolgens ben ik in een vliegtuig van Japan Airlines gestapt en deze tikt eerst Tokyo aan alvorens door te vliegen naar San Francisco, mijn eerste plaats van bestemming in de US of freakin' A. Aantikken is overigens niet helemaal het goede woord, want we hebben het over een tussenstop van maar liefst 14 uur. En ondanks dat ik in het vliegtuig niet echt geslapen heb en het toestel om 4 uur 's nachts in Tokyo landde, 6 uur plaatselijke tijd, kon ik deze kans niet laten liggen. Zonder veel moeite, het duurde alleen ont-zet-tend lang, ging ik door immigration en na een kop koffie van XL-formaat, stapte ik op de monorail richting het centrum van Tokyo. Deze trein bracht me van Haneda Airport naar Hamamatsuchõ. Daar ben ik overgestapt op de JR Yamanote Line. Deze trein doet letterlijk een rondje door het centrum van Tokyo en ik heb bedacht om tijdens dit rondje op drie stations uit te stappen om zo een paar highlights mee te maken.

De eerste stop: station Shibuya. Als je dit station uitloopt en afstevent op de dichtstbijzijnde Starbucks, dan steek je het drukste kruispunt van de wereld over. Toen ik aan kwam lopen, stond het stoplicht op rood en iedereen keurig te wachten. Niets aan de hand. Echter, het stoplicht was nog niet op groen gesprongen of er bleef van dit keurige gedrag weinig meer over. Er werd massaal overgestoken. Men liep kriskras over de vier dichtbij elkaar liggende zebrapaden (foto). Ik las hier dat Shibuya Crossing iedere keer als het stoplicht op groen springt, zo'n 2500 mensen laat oversteken. 2500! Naast het drukste is dit kruispunt ook het beroemdste kruispunt van de wereld. Het is vaak onderwerp van foto's en films omdat het de energie van de stad zou weerspiegelen. Lost in translation met Scarlett Johansson misschien weleens gezien? Uiteraard heb ik ook even koffie gedronken bij Starbucks. Op de begane grond doe je je bestelling en op de eerste verdieping kun je zitten om van je bakkie troost te genieten. En daar heb je een geweldig uitzicht op het kruispunt (foto).

Ik was zo gefocust op Shibuya Crossing dat ik zonder het te zien langs een andere highlight gelopen was. En dat terwijl het er zoveel mensen omheen stonden. Vooral veel jonge mensen probeerden er de perfecte selfie te maken. Voor het station staat namelijk een bronzen beeld van een hond (foto). Als je de film Hachi met Richard Gere gezien hebt, gaat je nu waarschijnlijk een lichtje branden. Ik heb de film meerdere keren gezien en het is me nog niet gelukt om de ogen er droog bij te houden. Ga me niet vertellen dat ik de enige ben. Hachi of Hachiko was een hond die in Japan beroemd geworden is doordat hij na de dood van zijn baasje negen jaar op hem bleef wachten. Ondanks dat hij een ander baasje kreeg, onsnapte Hachiko elke keer weer om naar het station te lopen en daar te wachten op zijn eerste baasje die bij leven altijd met de trein van en naar zijn werk reisde. Hachiko is zo het symbool van familietrouw in Japan geworden.

De tweede stop: station Shinjuku. Vanaf hier is het een korte wandeling naar Tokyo Metropolitain Government Building. In dit overheidsgebouw kun je kosteloos met de lift naar de vijfenveertigste etage voor een panoramisch 360 graden uitzicht over Tokyo and beyond. 

De derde en laatste stop alvorens ik de monorail naar het vliegveld weer pakte, was station Ueno om het Tokyo National Museum te bezoeken. Dit kunstmuseum ligt in het Uenopark waar nog meer musea gesitueerd zijn. Het museum bevat 's werelds grootste collectie Japanse kunst, waaronder 'Dancing People' (foto).