Provincetown, Cape Cod

De afgelopen maanden heb ik in een heleboel verschillende hotels en in enkele hostels overnacht. Soms trof ik een te hard matras, een andere keer was het matras juist te zacht, een paar keer werd ik wakker gehouden door echtelijke ruzies in de naastgelegen kamer of juist door het tegenovergestelde daarvan en geregeld schrok ik wakker van fellow travellers die binnenkwamen of juist vertrokken. Maar overwegend verliepen de overnachtingen gewoon prima. Hotels hebben echter een duidelijk nadeel, welke vooral aan de oppervlakte komt als je, zoals ik, al enige tijd onderweg bent en zeker als je, ook zoals ik, het einde van de reis langzaam maar zeker in het vizier krijgt. Hotels en zeker hostels zijn plekken om te douchen en te slapen maar niet zozeer plekken om te zijn. En ik heb zin om eens een dagje, of een paar dagen, alleen maar te zijn.

Zoals je thuis ook weleens doet. Dat je een dag de deur niet uitgaat. Je houd je huispak aan, komt de bank niet af, doet er een kleedje over, pakt er een theetje bij, kijkt een serie of leest een boek. Zoiets. Zeg niet dat je dat nooit doet. Op reis komt dat er niet van. En da's logisch, zou Johan Cruijf zeggen, want reizen betekent nieuwe plekken zien en nieuwe ervaringen opdoen en daarvoor moet en wil je de deur uit. In de afgelopen maanden heb ik genoten van al het nieuws dat tot mij gekomen is. Ik heb het op deze plek zoveel mogelijk proberen te beschrijven, maar het is nog niet de helft is van wat ik meegemaakt heb. Zo pakte ik bijvoorbeeld vorige week in Boston de metro naar Cambridge en bezocht ik Harvard. Het was so cool om over Harvard Yard te lopen en de trappen van Widener Library te beklimmen. Ik doe het graag nog eens in een jaargetijde dat de omgeving wat groener is en de temperatuur wat hoger.

Ik geniet nog steeds. Maar het wordt ook, wees gewaarschuwd, dit klinkt je mogelijk vreemd in de oren, steeds iets moeilijker om te genieten. Alsof je ook teveel nieuwe dingen kunt zien. Het lijkt erop dat je op een bepaald moment je tax bereikt en de dingen niet meer volledig op hun waarde kunt schatten. En dat is niet wat ik wil. Als ik mijn fellow travellers mag geloven is dit een onderdeel van reismoeheid. En hoewel ik niet het gevoel heb zo snel mogelijk naar huis te willen, weet ik wel dat ik richting het einde van mijn reis ga. En dat ik behoefte heb aan een plek waar housekeeping me niet voor dag en dauw m'n bed uit wil hebben omdat ze hem, m'n bed dus, willen opschudden. Vandaar dat ik afgelopen maandag in Boston in de bus stapte en me naar Hyannis en vervolgens naar Provincetown op Cape Cod liet vervoeren omdat daar een allerschattigst houten huisje staat dat ik via Airbnb een paar dagen huur.

De afgelopen dagen bestonden uit weinig meer dan een wandeling over het strand of door de pittoreske dorpsstraat waarbij het opvalt dat mensen het gewend zijn om elkaar in het voorbijgaan te groeten, hoe leuk, en verder uit lezen, schrijven en series kijken. En voor het eerst in maanden kook ik weer eens mijn eigen potje. Nooit gedacht daar zo van te kunnen genieten. En ja, dit alles kan gewoon in een huispak. Of huisbroek in mijn geval. Ik heb een hele mooie, gevonden in een winkel in Cambridge die Harvard merchandise verkoopt. Nee, er bestaan geen foto's van.

Meer weten over Cape Cod?

• Cape Cod, ook wel The Cape genoemd, is een schiereiland ten zuidoosten van Boston in de staat Massachusetts. 
• Cape Cod is een populaire vakantiebestemming onder Amerikanen. 
• Er zijn vijftien plaatsen en meer dan vijftig stranden op Cape Cod. Provincetown ligt in het noordoostelijke puntje van Cape Cod. 
• Provincetown, of P-Town zoals het door de inwoners genoemd wordt, is een van de bekendste plaatsen van het eiland. In 1620 kwamen de Pilgrim Fathers, die van Engeland naar de Nieuwe Wereld trokken, hier aan land.