Musea (2)

Eigenlijk moet er 'museum' boven dit stuk staan. The Met heb ik bezocht, maar ik ben alleen in de museumwinkel van het MoMa geweest en het is er niet meer van gekomen om de deuren van het Guggenheim te passeren. Tja, in New York worstelde ik met wat verzadigingsgevoelens. Waarom er dan toch 'musea' boven dit stuk staat? Zodat het een serietje vormt met een eerder stuk dat ik over musea schreef.

Op de foto zie je de eerder beschreven trap van het Metropolitan Museum of Art, zoals het museum voluit heet. Na het beklimmen van de die trap kwam ik binnen in een grote hal waar het vorige week zaterdag behoorlijk druk was. Als je in het museum een kaartje koopt, niet bij de kaartjesmachine maar aan de kassa, dan mag je de prijs zelf bepalen. Vrij uniek. De richtprijs is 25 dollar (ruim 20 euro), maar het staat je vrij om minder (of meer) te betalen. Van Michelle, die ik in Chiang Mai ontmoette, hoorde ik dat het museum er alles aan doet om je te overtuigen van het belang van het betalen van de adviesprijs maar dat het heel gewoon is om dat niet te doen. Ik heb m'n bijdrage gehalveerd. De mevrouw achter de kassa liet niets blijken van enige teleurstelling. Overigens stopt het museum binnenkort met de flexibele toegangsprijs, las ik hier. Het blijkt dat steeds minder mensen bereid zijn de hoofdprijs te betalen.

In het museum bleek ik weinig steun aan de museumplattegrond te hebben, behalve dan dat het me vertelde op welke verdieping ik moest zijn. Het eerste schilderij waar ik stil bij bleef staan was 'De dood van Socrates' (1787) van de Franse schilder Jacques Louis David. Op het doek is te zien dat Socrates tot op het laatste moment, het leegdrinken van de gifbeker, in gesprek blijft met zijn vrienden en leerlingen.

Altijd leuk om in een museum ver van huis een Leidse schilder tegen te komen. In het Getty Center in Los Angeles zag ik ook werken van Gerrit Dou, hier stuitte ik op 'De Avondschool' (1655-57). Een klein doek, zo fijn geschilderd dat het lijkt op een ingelijste foto van het tafereel. 

In de galerie waar verschillende doeken van Vincent van Gogh hingen, was het vooral druk bij 'Zelfportret met strohoed' (1887). Dit schilderij stond in een glazen vitrine. Van dichtbij gezien is het kleurgebruik indrukwekkend.

Ook het zelfportret (1660) van een andere Hollandse meester, geboren in Leiden, Gerrit Dou was een van zijn leerlingen, zag ik in The Met. Het is één van de meer dan veertig zelfportretten die Rembrandt in zijn leven maakte. Vanaf het doek lijkt de schilder me geringschattend aan te kijken. Mijn interpretatie, want als ik later over dit werk lees, blijkt het geen geringschatting te zijn maar een zorgelijke uitdrukking als gevolg van een vervelende tijd waarin Rembrandt failliet verklaard werd en veel van zijn vrienden en leerlingen verloor.