What I have learned

Nu ik een drietal grote Amerikaanse steden bezocht heb, kan ik, heel voorzichtig natuurlijk want de steekproef is bij lange na niet representatief, een aantal conclusies trekken. Ga er maar even voor zitten, want het is niet niets. De eerste conclusie is dat er op elke hoek van elke Amerikaanse stad een Starbucks te vinden is. Als er in de ene vestiging geen zitplaats is, no worries, dan loop je gewoon de straat uit en zoek je je geluk bij de volgende. Mijn hotel in San Francisco grensde zelfs aan een Starbucksvestiging wat mijn nichtje (15) stikjaloers maakte. Wat maakt trouwens dat Starbucks zo populair is bij die jonge meiden? En nu we het toch over koffie hebben, het is best een belangrijk onderwerp, kan ik gelijk nog een conclusie uit m'n mouw schudden. In de typische Amerikaanse diners wordt overwegend vreselijk slechte koffie geschonken. Slap. Oud. Alsof er een schepje zout aan toegevoegd is. Nee, dan is de koffie bij ketens als Starbucks of Dunkin' Donuts, die laatste is overigens beduidend goedkoper, heel veel beter.

Goed, nu het niveau van dit onderzoek duidelijk is, volgt hier de tweede conclusie. De stoplichten voor voetgangers staan onmenselijk lang op rood in de Verenigde Staten. Het viel me al op in San Francisco en LA, maar in Boston werd het me echt teveel. Nu kan het ermee te maken hebben dat het de eerste twee dagen in Boston ont-zet-tend koud was. Waar ik in LA nog genoot van temperaturen van rond de 25 graden, was het afgelopen donderdag en vrijdag in Boston -4 graden (foto). En zondag regende het de hele dag. Je begrijpt dat ik dan niet langer dan  strikt noodzakelijk wacht tot het stoplicht op groen springt. Sterker nog, in Boston heb ik structureel de regels overtreden en niet langer gewacht tot het licht versprong. Ja, living on the edge. Overigens is hier een kleine correctie aan de orde want in de Verenigde Staten springen de voetgangerslichten niet op groen. Ze gaan van rood naar wit. Wit betekent: hahaha, ga nu maar.

Zoals je weet maak ik tijdens mijn reis veelvuldig gebruik van het openbaar vervoer. Elk land heeft zijn eigen systeem, dat begrijp ik. In de Verenigde Staten heeft elke stad (of elke staat?) zijn eigen systeem. Dat betekent dat het systeem in elke stad opnieuw doorgrond moet worden, inclusief het downloaden van een nieuwe routeplanner. Goed, als dat alles is, I can live with that. Maar dan het fenomeen bus. Ik probeer 'm altijd zoveel mogelijk te vermijden. Ik pak in de stad liever de metro of tram. Die zijn sneller en gaan frequenter. En het is helder waar ze wel en niet stoppen. In de Verenigde Staten lijkt het alsof een bushalte een soort stilzwijgende afspraak is waar ik niet van afweet. In een enkel geval komt een bushalte in de vorm van een soort overkapping. Dan ziet het er in ieder geval als een bushalte uit. In alle andere gevallen is de bushalte een plek langs de kant van de weg waar soms op de stoeprand het woord 'bus stop' geverfd staat en soms niet. Ik ben eenmaal op goed geluk naast een wachtende meneer gaan staan en inderdaad, niet veel later kwam er een bus aangereden die stopte en ons meenam. Overigens, als de bushalte gevonden is, wil het nog niet zeggen dat het de juiste is. Want een bord met daarop de nummers, letters, kleuren of picto's van de bussen die er stoppen, alles is mogelijk heb ik inmiddels ondervonden, ontbreekt vrijwel altijd. Laat staan dat er aangegeven staat hoe laat de bus, mijn bus, zal arriveren. Ik zou de Amerikaanse OV-mensen heel graag per direct op stage naar Nederland willen sturen.

In de afgelopen maanden zijn er verschillende valuta door mijn handen gegaan. Het is elke keer weer even wennen aan de waarde van nieuwe betaalmiddelen. Zo was het met de Thaise baht, met de Laotiaanse kip en nu met de Amerikaanse dollar. Het is zelfs een graadje erger want ik vind het geheel zo onlogisch, ook na aankopen in drie steden gedaan te hebben. En dan heb ik het niet over het feit dat er naast de one dollar bill met het portret van George Washington ook twee verschillende munten zijn die dezelfde waarde hebben. Deze munten worden toch weinig gebruikt, ik heb winkelpersoneel al een paar keer zo'n munt van dichtbij zien bekijken alvorens ze 'm accepteerden. Hoe deze munten dan in mijn bezit komen? Nou, dat is wat je krijgt als je een metrokaartje uit de kaartjesmachine haalt en alleen een twenty dollar bill ter beschikking hebt. Nee, het gaat me erom dat de nickel (5 cent) van groter formaat is dan de dime (10 cent) terwijl beide munten dezelfde kleur hebben. En dat alle bankbiljetten even groot zijn en dezelfde kleur hebben. Hoe verwarrend is dat? Het enige dat ik kan denken is: waarom? Waarom zo moeilijk doen als het zoveel makkelijker kan?

Maar zoals ik al schreef in de eerste alinea, mijn steekproef is allesbehalve representatief. De drie bezochte steden verschillen sterk van elkaar. Dat maakt het ook zo interessant om ze te bezoeken. De hoogteverschillen in San Francisco, de uitgestrektheid van Los Angeles, het compacte Boston. Alledrie hebben ze hun charme. En alledrie hebben ze hun problematiek. De daklozenproblematiek bijvoorbeeld. Ik schrok ervan in San Francisco en Los Angeles, iets minder in Boston. Vooral het aantal daklozen met psychische problematiek is overweldigend. Zoveel mannen en vrouwen die in zichzelf mompelend of orerend voor een fictief publiek of schreeuwend van boosheid naar alles en iedereen, door het leven gaan. Ik las in dit artikel uit Trouw (2017) dat het in totaal om 550.000 mensen gaat, maar ook dat het aantal langzaam aan het dalen is, behalve dan in de zonnige steden van de Verenigde Staten. En hoewel ik me hier nog afvroeg wat de beste reactie is als deze mensen om een aalmoes vragen, heb ik in de Verenigde Staten mijn scepsis overboord gegooid en geef ik. Als het maar even tot iets van verlichting leidt, door het menselijke contact misschien, het gezien worden, vind ik het goed.

Op de foto zie je een gedeelte van Boston Common, het oudste openbare park van de Verenigde Staten. Hier begint de Freedom Trail, een 4 kilometer lange wandelroute door het centrum van Boston. De route is aangegeven met een rode lijn op het trottoir. Als je de lijn volgt, ik deed het afgelopen donderdag, dan kom je langs 16 historisch belangrijke plekken in Boston, zoals de eerste openbare school van de Verenigde Staten of Park Street Church waar in 1829 de slavernij voor het eerst publiekelijk veroordeeld werd.