Meditatie (2)

Deze week blijft mijn Lonely Planet onaangeroerd. Dat wil zeggen, de Thailand-editie. Western USA heb ik opgepikt bij Asia Books in een van de enorme winkelcentra die Sukhumvit rijk is. Die voorpret kan alvast beginnen. Behalve Wat Arun, een indrukwekkend tempelcomplex met een 82 meter hoge prang belegd met Chinees porselein, waag ik me deze week niet aan de bezienswaardigheden van Bangkok. Dat deed ik twee maanden geleden al en kun je hier en hier lezen. Deze week beleef ik m'n laatste week in Zuidoost-Azië en krijgt de meditatiecursus die ik in Chiang Mai deed, een vervolg. Ik ga mediteren in Bangkok. 

Research op het wereldwijde web en een leuk gesprek tijdens mijn ontbijt bij Artis Coffee, mijn hotel bevindt zich boven dit fijne koffietentje, brachten me een aantal mogelijkheden. Het Bangkok Meditation Center bleek een cursus van 7 dagen aan te bieden. Je leert er mediteren met behulp van de zogenaamde subtraction method. De cursus bleek qua tijdsinvestering echter meer voeten in de aarde te hebben en nadat ik wat bijzondere reviews op het internet las, viel deze mogelijkheid definitief af. Vervolgens zocht ik contact met The House of Dhamma. Hier is het onder meer mogelijk om 'a four morning course for adult English speakers who would like to learn how to practise traditional Buddhist insight (mindfulness) meditation te volgen'. Alleen bleek dit de week te zijn dat het dak van de meditatieruimte gerepareerd werd. Er konden geen cursussen gegeven konden worden. Tja. 

Tot zover dat wat er niet gebeurde. Hieronder lees je hoe ik deze week wel tot mediteren kwam. Overigens vond ik dat ik m'n literatuur op het thema van deze week moest aanpassen. Dus toen ik bij Asia Books een voordelige uitgave van The Power Of Now vond, nam ik 'm mee. Ik heb inmiddels een bladzijde of twintig gelezen en ik weet het nog niet. De inleiding was bijna genoeg reden om het boekwerkje in de eerste de beste Bangkokiaanse prullenbak te deponeren. Ietwat zweverig. Maar ik geef nog niet op. 

1. Meditate With A Monk Mondays

Op maandagavond pakte ik de BTS (de bovengrondse metro) naar Ekkamai. Op de bovenste verdieping van een appartementencomplex trof ik een groepje mensen in gezelschap van een Britse monnik aan. Elke maandagavond organiseert deze monnik, de aanjager van The Little Bangkok Sangha, een drop in meditation session. Hij noemt het meditate with a monk mondays. Na een korte inleiding waarin Pandit Bhikkhu, zoals de monnik bleek te heten, de idee dat we ons voortdurend bewust zijn van de werking van onze geest vergeleek met het lichtje in de koelkast, het lijkt wel alsof het altijd brandt maar dat is niet zo, begon de zitmeditatie die een halfuur duurde. Ik zat op een kussen die weer op een matje geplaatst was. Ik besloot me nog niet aan de halve lotushouding te wagen en ging in kleermakerszit zitten, m'n handen op mn knieën. De stilte die intrad was prettig. Ik maakte me een beetje zorgen over het halfuur. Dat leek me erg lang. Ik probeerde me te concentreren op m'n ademhaling. Ongeveer halverwege de sessie merkte ik dat ik m'n rechtervoet niet meer voelde. Ik heb m'n concentratie even moeten doorbreken om m'n been te verleggen zodat het bloed weer kon stromen. De rest van de sessie bleef ik af en aan last houden van tintelingen in mijn voet. De zithouding deed ook niet veel goeds voor m'n rug. Wel vond ik het opvallend hoe snel het halfuur, ondanks de lichamelijke ongemakken, voorbij vloog.

2. Meditation Class at Wat Mahathat

Woensdag doorkruiste ik half Bangkok om in Wat Mahathat een meditation class bij te wonen. In deze tempel annex Vipassana meditatiecentrum wordt drie keer per dag Engelstalige classes georganiseerd, de eerste van 7 tot 10 uur, de tweede van 13 tot 16 uur en de derde van 18 tot 21 uur. Ik koos voor de sessie op het middaguur. Toen ik bij Wat Mahathat aankwam, dacht ik even de enige deelnemer te zijn. Uiteindelijk kwamen er nog negen anderen naar section 5, zoals dit gedeelte van het centrum genoemd wordt. De meditatieruimte was behangen met posters met inspirerende spreuken (foto's onder). De monnik die de class leidde, was wat moeilijk te verstaan in het Engels. Van de mediatie-instructie kreeg ik mee dat er geen goed of fout is. Net als Pandit Bhikkhu gisteren en Pha KK een maand geleden, adviseerde deze monnik, hij stelde zichzelf niet voor, om de ademhaling als focuspunt te nemen ėn om mentaal te benoemen wat er gebeurd terwijl het gebeurd: rising als de borstkas omhoog komt bij het inademen en falling als de borstkas zakt bij het uitademen. Ook als afdwalen dreigt, dient dit benoemd te worden waarna de focus weer naar de ademhaling teruggebracht wordt. Dit kan er in je koppie dus zo uitzien: rising, falling, rising, falling, wandering, wandering, rising, falling, ... In een brochure die ik na afloop meekreeg, las ik dat als het afdwalen een of twee keer benoemd wordt, de geest in de meeste gevallen stopt met afdwalen. Dus. Ben je al afgehaakt? Die middag volgde op een halfuur zitmeditatie, een halfuur loopmeditatie. Dat ging me heel aardig af. Het doen, het bewust (mindful) verplaatsen door de ruimte, hielp me bij het vasthouden van m'n concentratie. Daarna was er nog een halfuur zitmeditatie, maar het lukte me niet meer om een goede houding te vinden, laat staan om me te focussen. Aan het gewiebel om me heen, merkte ik dat ik niet de enige was.

3. Weekday Morning Meditation

Donderdagochtend sloot ik in het Bangkok Shambhala Meditation Center aan bij een late morning mediation session. Dit meditatiecentrum bevindt zich op de eerste verdieping van een gebouw waar ook een jogastudio in ondergebracht is. De leraar bleek deze keer geen traditionele monnik maar een jonge, hip uitziende man. De andere vijf deelnemers waren ook jonge mensen. De meditatiesessie begon met een openingschant waaraan deelgenomen kon worden. Hiervoor was een boekje met teksten, in het Engels, beschikbaar. Chanten is het reciteren, deels opzeggen deel zingen, van, in dit geval, Shambhala-Boeddhistische teksten. Het is een manier om bewustwording te bereiken. Daarna werd de zitmeditatie ingeleid die twintig minuten zou gaan duren. Net als maandagavond zat ik op een kussen die op een matje geplaatst was. Dit kussen was wat hoger en zat goed. M'n been viel deze keer pas tegen het einde van de meditatiesessie in slaap. De stilte in de ruimte voelde prettig. Geluiden van bouwwerkzaamheden kwamen door het raam naar binnen maar leidden niet af. Na twintig minuten werd de sessie beëindigd door een zachte bel. 

En nu is het vrijdag en schrijf ik deze laatste alinea bij Starbucks aan de overkant van Sukhumvit Road (foto boven). Ik kan m'n hotel aan de andere kant van deze enorm drukke weg zien liggen. Grappig hoe ontspannen deze week is geweest als je bedenkt dat ik hem doorgebracht heb in de meest hectische wijk van Bangkok. Hebben de meditatiesessies daaraan bijgedragen? Ik heb deze week natuurlijk alleen maar (verder) kennisgemaakt met verschillende meditatietechnieken. Om de opbrengsten van mediteren te ervaren, is meer nodig. Tijd. Discipline. Mediteren levert alleen iets op bij regelmatige uitoefening. Misschien niet zo vaak als de monnik van Wat Mahathat die dagelijks zowel drie uur in de ochtend, als drie uur in de middag, als drie uur in de avond mediteert. Maar wel dagelijks. Ik kan me na de weekday morning meditation bij BSMC voorstellen dat het heel prettig kan zijn om de dag te beginnen met meditatie. Ik heb deze week vooral de rust tijdens de meditatiesessies erg gewaardeerd. Het is fijn om samen met anderen stil te zijn, om even niets te doen. Hoe vaak doe je eigenlijk helemaal niets? Ik ben, als ik niet slaap, altijd iets aan het doen. Ook als ik op reis ben. Ik speel met m'n telefoon, ik lees een boek, ik luister naar muziek, ik schrijf. Ik doe eigenlijk nooit helemaal niets. Terwijl, zo leerde ik deze week, dagelijks niets doen en aandachtig zijn zonder te oordelen, ruimte in jezelf kan creëren. En dat kan weer nieuwe (zelf)inzichten opleveren.