Toerist? Reiziger?

Afgelopen donderdag stond ik voor de Painted Ladies, camera in de aanslag. Ik was niet de enige. Een beetje ongemakkelijk voelde het wel. Zelf zou ik het niet zo kunnen waarderen als er mensen voor mijn huis staan die naar binnen kijken of erger nog, foto's van mijn huis maken. Ik voelde me een enorme toerist.

Het is niet best gesteld met het imago van de toerist. 'Verdwaald, lawaaierig en geen benul van de lokale omgangsvormen', lees ik in dit National Geographic-artikel. Ik kan niet zeggen dat ik me erin herken. Ik heb weleens moeite de weg naar een bepaald punt te vinden, maar verdwaald ben ik in de afgelopen maanden nog nooit. Google Maps is my best friend. Zelfs zonder WiFi laat het blauwe balletje me weten waar ik ben. Lawaaierig? Ik? Ha! Geen benul van de lokale omgangsvormen? Ik heb enig benul doordat ik van tevoren een Lonely Planet doorspit en research op het internet doe. En ja, de rest leer ik as I go along. Zo weet ik nu dat in de VS een kort "good, thank you" of "good, how are you?" voldoende reactie is op winkelmedewerkers die zonder uitzondering aan me vragen hoe het met me gaat als ik iets bij ze bestel of afreken. Het is in ieder geval niet het moment om mijn levensverhaal met ze te delen.

Volgens het Algemeen Nederlands Woordenboek is een toerist 'iemand die voor zijn plezier of ter ontspanning of recreatie reist naar landen om daar [...] vakantie te houden of bezienswaardigheden te bezoeken'. In deze definitie herken ik me iets meer. Als ik op een nieuwe plek aankom, bekijk ik welke bezienswaardigheden zich in de nabije omgeving bevinden en welke ik wel en niet ga bezoeken. Een bezienswaardigheid is niet voor niets een bezienswaardigheid. Het is een hoogtepunt, 'iets dat waard is bezien te worden' zoals Van Dale zegt. Wikipedia, hoe is het mogelijk, beschrijft het nog mooier: 'een sociaal geconstrueerd ruimtelijk element dat zich onderscheidt van het alledaagse en het vanzelfsprekende'. Dus als je eindelijk aangekomen bent in San Francisco, in welk scenario ga je dan niet naar de Golden Gate Bridge (foto)? Ik deed het afgelopen maandag. Op de fiets. En het was ge-wel-dig. De fietsroute van Fisherman's Wharf naar de brug liet me zien hoe mooi San Francisco aan het water ligt en de brug fietsend oversteken om in Sausalito te geraken (video), was pretty great.

Natuurlijk ben ik ook op Alcatraz geweest om de wereldberoemde gevangenis te bezoeken (foto), spotte ik de zeeleeuwen op de pontons bij Pier 39 in Fisherman's Wharf (foto), ben ik naar het observatieplatform op de bovenste verdieping van Coit Tower gegaan voor een spectaculair uitzicht over San Francisco (foto) en ja, bezocht ik Alamo Square Park en zag ik de Painted Ladies (foto). Overigens vind je hier niet het huis uit de Amerikaanse televisieserie Full House, zoals vaak wordt aangenomen. Daarvoor moet je naar Broderick Street. En nu staat het schaamrood me wel een beetje op de kaken, want ook daar ben ik geweest. Ter verdediging: Full House is a serious childhood memory. Vroeger zaten we met het hele gezin op de bank om naar Danny, Jesse, Joey, DJ, Stephanie ("how rude") en Michelle ("you got it, dude") te kijken.

Je maakt me echter niet gelukkig door 3, 4 of zelfs 5 bezienswaardigheden in een dag te proppen, zoals ik anderen wel heb zien doen. Een enkele keer, bijvoorbeeld bij georganiseerde excursies, laat ik me ertoe verleiden, maar verder heb ik een duidelijke voorkeur voor slow travelling. Ik vind het heerlijk om een week op een bepaalde plek te blijven, de bezienswaardigheden te bezoeken maar ook dagdelen of zelfs hele dagen niet van tevoren in te vullen. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Ik ben begonnen met koffie en een stukje bananenbrood bij m'n buurman Starbucks*. The New York Times erbij en je heb een uur lang geen kind aan me. Vervolgens heb ik wat rondgelopen in het zonnetje om daarna bij een andere Starbucks, er zijn er een miljoen in San Francisco, een plek te zoeken om m'n MacBook even neer te zetten. Onder het genot van een groene thee boekte ik een ticket voor de Amtrak Coast Starlight (trein) naar LA voor aankomende maandag. Na weer een rondje in het zonnetje, excuses voor de verkleinwoorden, stapte ik op een Cable Car, zo'n ouderwetse die nog handbediend wordt, heel toeristisch inderdaad, die me afzette bij Lombard Street. Daar heb ik wat foto's gemaakt waarna ik doorliep naar Fisherman's Wharf voor de lunch. Na de lunch heb ik een een hele tijd met m'n boek op een bankje in het Aquatic Park gezeten met een geweldig uitzicht over het water en de Golden Gate Bridge in de verte. Toen het wat kouder begon te worden heb ik een cafeetje opgezocht en een begin gemaakt met deze blog. 

Ben ik nu een toerist of een reiziger? Laten we voor het gemak aannemen dat National Geographic het antwoord heeft op deze vraag en de 7 tips uit het artikel als leidraad nemen. Heb ik een missie? Ik zou het zo niet willen noemen, maar hier leg ik uit waarom ik op reis gegaan ben en wat ik eruit wil halen. Bovendien heb ik Frans geleerd in Parijs, kennisgemaakt met mediteren in Thailand en Laos en doe ik vrij serieus onderzoek naar de beste koffietentjes op onze aardbol. Ja, ik verdiep me in de culturen waarmee ik in aanraking kom en ik vind de contacten met locals een van de leukste kanten van reizen. Als je alleen reist, zoals ik, leg je die sneller dan als je samen of in een groep reist. Hier schreef ik over de voordelen, en de nadelen want die zijn er ook, van alleen reizen. Workshops en festivals? Ik heb verschillende mediatieworkshops gevolgd zoals je hier en hier kunt lezen. Een festival heb ik niet bezocht, hoewel Diwali in mijn Parijse periode viel en mijn twee Indiase klasgenoten in die week eigengemaakte zoetigheden meer naar school namen om het Hindoeïstische feest onder de aandacht te brengen. En ik ben, met koffer en al, een stukje meegelopen met de Women's March 2018 in San Francisco. Dus eigenlijk haal ik hier gewoon een 7 uit 7. Bam!

Sinds woensdag verblijf ik in een ander hotel. Dit hotel/hostel staat in het financial district nabij Union Square. En inderdaad, Starbucks is hier mijn buurman.